_تولد وبلاگم ^مبارك

کم کم  بار سفر مي بندي و با بي تفاوتي از اشکهايم مي گذري .

اشکهايي که روزي مي گفتي نبايد بيهوده ببارند و

 هر کدامشان را با دنيايي برابر مي دانستياما حال چه؟ آنچنان سرد

 و بي تفاوت از کنارم مي گذري که باور ندارم اين خود توئي

 چه کوتاهي و اشتباهي از جانب من سر زد

که حتي مجال خداحافظي به من نمي دهي يعني آنقدر گناه بزرگي مرتکب شده ام

که مستحق گذشت نيستم!من چه کرده ام؟جز اينکه صادقانه دوستت داشته و دارم

.جز اينکه تمام بي توجهي هايت را به دليل خستگي ات دانستم . من فکر مي کردم

 مي توانم با تو همسفر شوم  تا ابد اما هيهات که پيوند آب و آتش

خورشيد و ماه با هم ممکن نيست . در حضور خورشيد وجود تو حضور چون مني بي معناست.

چقدر مرگم بي صداست . بي صدا و خاموش . ميداني حال چگونه ام؟

مثل ماهي اي که از آب دور مانده است . ماهي تازه که از آب دور ميماند باته مانده ی اکسیژن