| تبليغات | X |
|
يه روز از يكي خواستم يه شعر در موردم بگه كسي كه واسم بهترين بود رسم یک من با هزاران تو" همین می کشم با دو دستم رسمی از نوع حریر ساده و زیبا و نرم طرح مغروری که چون مال من است انعطافش هم به دستان من است مادری از نوع فولاد مثل سنگ آسمان رسم من ابری و تار ابر ها گیج اند همه مست کردم مست مست ماهی و آب و تمام برکه ها مال من است یک تمنا یک دریچه یک وجود مال من است دست هایم به کمی آلودگی مشغولند خرقه ام سست و دری مادری هستم که نامم وحشی است هر دو دستم از کمی خون کارگر خون یک احساس خوب حس یک دختر برای وحشی تنهایی اش من پر از عاطفه های خالی ام من نمادم یک نماد تلخ تنها همین درد ها بر بازوان دختری عاشق زدم می حراسد باز ز من من تنفر های بی ادعام او شاید از پشت خدا حرکت کنم مست باید باشم و مستانه رو آه ... عقل ها شد همه بی آبرو
|
About
در تاريکي لحظه ها سرگردانم. Archivesمهر 1388شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385
|
